Waarom blijven we problemen oplossen vanuit hetzelfde mensbeeld? Moeten er eerst drempelwaarden worden overschreden om tot inzicht te komen?

Lijd je aan wat nog niet gebeurt, iets waar je tegenop ziet? Of blijft je verleden doorwerken in het NU? Hoe verliest ervaring haar lading?

Bestaat de mens als feit of als ervaring? Zijn wij wat wij tonen? Of begint menszijn waar wij ontvangen wat ons overstijgt?

Wat als ons vrijheidsideaal ons juist belast? Waarom moeten wij onszelf steeds bewijzen? Hebben wij de mens überhaupt ooit goed begrepen?