Hoe verhoudt het universele zich tot het persoonlijke bewustzijn? Waaruit bestaat de ervaring van de mens?

Taal onthult kwaliteiten die niet uit onszelf kunnen komen en laat zien dat ervaring wordt gedragen door een orde die aan ons voorafgaat.

Hoe werkt de dubbele ontvankelijkheid? Welke rol speelt het denken daarbij? Wat kan er mis gaan binnen deze dynamiek? Werkt deze therapie?

We benoemen wat we waarnemen, maar hoe werkt taal bij concepten als vertrouwen en rechtvaardigheid? Wat maakt die woorden toch begrijpelijk?